Dawno temu Zła Królowa
wygnała wszystkie znane postacie z bajek do naszego świata.
Kto zna prawdę, a kto może przełamać klątwę?
Nie igraj z klątwą.
Dowody piętrzą się z godziny na godzinę.
- Mam uciekać? - Twój wybór.
Wszyscy myślą, że zabiłam Kathryn.
Musisz mi zaufać. Wyciągnę cię z tego.
Myślę, że rozważnie byłoby, gdybyś mnie zatrudniła.
Co ona tu robi? Mieliśmy umowę, Gold.
Nie lękaj się, wasza wysokość. Jeszcze dostaniesz, to czego chcesz.
ONCE UPON A TIME 01x18 The Stable Boy
.:: GrupaHatak.pl ::. :: Project HAVEN ::
Tłumaczenie: moniuska Korekta: loodka
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Wspominamy przeszłość?
- Czego chcesz? - Przysługi.
TYDZIEŃ TEMU
Ty potrzebujesz mojej przysługi?
Jak wiesz, ciąży na mnie zarzut pobicia.
Nie bawi mnie myśl o spędzeniu kolejnych chwil za kratami.
Ktoś z twoimi wpływami
mógłby przekonać prokuratora jak licha to sprawa.
Nieprawdaż... wasza wysokość?
Co ja będę z tego miała?
Pomogę ci w problemie z Mary Margaret.
Zauważyłem, że nieważne, jak się starasz ich powstrzymać,
ona i jej czarujący przyjaciel wciąż znajdują sposób, by być razem.
Co sugerujesz?
Jeśli chcesz zadać ból, musisz go zadać.
Jeśli żonie Davida przytrafiłoby się jakieś nieszczęście
i by obwiniono za to Mary Margaret...
Byłaby skończona.
A ty miałabyś swoje zwycięstwo, w końcu.
Proces mógłby być bardzo kłopotliwy.
A kto tu mówi o procesie?
Kiedy panna Blanchard będzie w areszcie,
możesz podrzucić do jej celi jeden ze swoich uniwersalnych kluczy.
A kiedy spróbuje opuścić Storybrooke, cóż...
Wszyscy wiemy, co spotyka tych, którzy próbują opuścić miasto.
Daj mi choć jeden powód, dlaczego mam ci zaufać.
Bo zawsze wywiązuję się z umów.
Dobiliśmy targu?
Tak!
- Pięknie, skarbie. - Dziękuję, tatku.
Pięknie? Trudno nazwać to pięknem.
- Nie podobało ci się, matko? - Jeździsz jak mężczyzna.
Dama powinna być pełna gracji. Powinnaś używać siodła.
To była tylko rozrywka.
Robisz się za stara na rozrywki.
Kto zechce cię poślubić, skoro zachowujesz się jak plebejka?
- Zostaw ją w spokoju. - Przestań ją rozpieszczać.
Robi się starą panną.
Inne dziewczęta w jej wieku są już zamężne.
Pokładałam w niej takie nadzieje.
- Pani, może to siodło... - Skończyłam jazdę na dziś.
I nigdy już się nie wtrącaj, gdy rozmawiam z matką.
Czemu zawsze mnie krytykujesz?
Nie krytykuję. Pomagam ci.
Nie odchodź ode mnie.
Matko!
Wiesz, że nie lubię, gdy używasz magii.
A ja nie lubię zuchwałości.
Przestanę używać magii, kiedy zaczniesz być posłuszną córką.
Czemu nie mogę być sobą?
Bo możesz być kimś więcej, jeśli tylko dasz sobie pomóc.
Nie dbam o pozycję. Po prostu chcę być...
Coro, przestań.
Proszę. Będę posłuszna.
Wspaniale. To chciałam usłyszeć.
Danielu...
Wybacz, że na ciebie warknęłam.
Nic się nie stało.
Teraz poszukaj sposobu, jak mi to wynagrodzić.
DZISIAJ
- Davidzie, nie mam czasu. - Tak, wiem.
Chodzi o Mary Margaret. Jak ona się miewa?
A jak myślisz?
Chyba podczas ostatniej rozmowy źle odebrała moje słowa.
Myślisz o tych, które mówiły, że uważasz ją za winną?
Posłuchaj, to ta sytuacja...
Jest zawiła i okropna dla wszystkich.
Ale nie uważam, że jest winna.
Chcę, żeby to wiedziała. Mogę ją zobaczyć?
Ona nie chce żadnych gości.
Nie chce widzieć mnie.
Davidzie, z pewnością masz dobre intencje,
ale ostatnie, czego jej teraz trzeba, to słowa otuchy od ciebie.
- Czego jej potrzeba? - Cudu.
Mawiają, że tylko winni zasypiają w więzieniu.
Co tu robisz? Gdzie Emma?
Jeszcze nie przyszła.
Wpadłam, żeby zaoferować ci możliwość...
Możliwość oszczędzenia sobie i temu miastu
kłopotliwego procesu, możliwość przyznania się.
Ale ja nie zabiłam Kathryn. Dlaczego nikt mi nie wierzy?
Narzędzie zbrodni znaleziono w twoim mieszkaniu.
Twoje odciski były na pudełku z sercem.
Wymieniać dalej?
Czemu chociaż raz nie ułatwisz sprawy?
Bo przyznasz się czy nie i tak opuścisz Storybrooke.
A ty się z tego cieszysz.
Czemu czerpiesz z tego taką przyjemność?
Co ja ci kiedykolwiek zrobiłam, że tak mnie nienawidzisz?
Moglibyśmy się przejechać do Wzgórza Świetlików.
Dotrzemy przez zachodem słońca, zrobimy piknik.
Nie mogę. Za godzinę muszę wrócić.
Dama nigdy nie opuszcza popołudniowej herbatki.
To absurd.
Kradzione pocałunki między obiadem a herbatką?
Kiedy powiesz o nas rodzicom?
Nie chodzi o rodziców. Chodzi o nią.
Nie rozumiem. Ja jestem stajennym.
Ona była córką młynarza.
Jak nikt inny powinna to rozumieć.
I rozumie.
Ale uważa, że trzeba się piąć po drabinie społecznej, a...
A ja jestem na jej dole.
Ona tak myśli. Ale ja wiem lepiej.
Regino, powiedz jej.
Pogodzi się z tym. Co może nam zrobić?
Nie widziałeś jej magii?
Lepszym pytaniem jest, czego nie może zrobić?
Kogo obchodzi magia?
Prawdziwa miłość to najpotężniejsza z magii.
Przezwycięży wszystko.
Pomocy!
Cicho, ktoś tu jest.
Niech mi ktoś pomoże!
Proszę, zatrzymaj się! Pomocy!
Proszę, pomóż mi!
Złap mnie za rękę!
Już dobrze, słonko. Jesteś bezpieczna.
- Uratowałaś mi życie. - Nic ci nie jest?
Nic. Ale więcej jeździć nie będę.
Bzdura.
Jedynym sposobem na pokonanie lęku jest stawienie mu czoła,
wracając na konia jak najszybciej.
- Dziękuję... - Jestem Regina.
A ja Śnieżka.
Przedprocesowa rozmowa z oskarżycielem?
Wytłumacz mi, czemu to dobry pomysł.
Prokurator chciałby zadać pannie Blanchard kilka pytań.
Skończyła z pytaniami. Po co nam przymilanki do prokuratora?
Zajmijmy się Reginą. To ona wrobiła Mary Margaret.
Jaki mamy na to dowód, szeryfie?
To, że znalazłaś klucz uniwersalny pani burmistrz
w celi, nie dowodzi, że ona go podrzuciła.
Więc jaki masz plan?
Najlepszą szansą na wygranie jest użycie naszej największej zalety.
Czyli czego?
Ciebie, kochanieńka. Słodkiej, miłej nauczycielki.
Raczej nie pasuje to do profilu zabójcy, prawda?
To twój sposób na jej uniewinnienie? Użycie jej osobowości?
Postrzeganie jest wszystkim, nie tylko w sądzie, ale i w życiu.
Pomyśl, jak przysięgli będą postrzegać pannę Blanchard,
jeśli się zgodzi na współpracę z prokuratorem.
Takie coś rodzi zaufanie. Pokazuje przysięgłym, że próbowała...
Emmo? Przepraszam, że przeszkadzam.
Chciałem tylko je podrzucić. Rozjaśnią to miejsce.
Co znalazłeś?
Nic. Przykro mi. Naprawdę się starałem.
Przejrzałem jej bilingi. Rozmawiałem z ludźmi przy moście.
Regina wie, jak zacierać ślady.
A co z narzędziem zbrodni? Znalazłeś jakieś powiązanie?
Wiem tyle, że nigdy nie miała ani nie kupowała noża myśliwskiego.
Tylko tyle zdołałeś odkryć?
Nie martw się. Będę kopał dotąd, aż czegoś nie znajdę.
Zrobię to. Porozmawiam z prokuratorem.
Jesteś pewna?
Pan Gold ma rację.
Tylko ja wiem, że nie mam nic do ukrycia.
Ludzie muszą zobaczyć, kim jestem.
Świetna decyzja, panno Blanchard.
Nazywam się Spencer. Jestem prokuratorem okręgowym.
Możemy zaczynać?
Tak.
Po tym, jak pani Nolan dowiedziała się o waszym romansie,
przyszła do pani do szkoły. Zgadza się?
Była zraniona i czuła się zdradzona.
Uderzyła panią w twarz?
- Tak, ale... - To musiało panią rozzłościć.
Nie musisz na to odpowiadać.
Odpowiem. Nie byłam zła.
Było mi przykro, że zadałam jej ból.
Panno Blanchard, to nie sala sądowa. Nie przyszedłem pani osądzić.
Może pani być ze mną szczera.
- Możemy to zakończyć? - Jestem z panem szczera.
Żona ukochanego upokorzyła panią publicznie.
Musiała pani czuć gniew do Kathryn.
Tak, byłam zła...
Pomyślała pani kiedykolwiek o wyładowaniu tej złości?
Oczywiście, że nie.
- Trudno mi w to uwierzyć. - Dlaczego?
Bo chciała pani, żeby Kathryn Nolan zniknęła.
- Nigdy tego nie powiedziałam. - W porządku.
Moja klientka nie odpowie na więcej pytań.
Pańska klientka zgodziła się na tę rozmowę,
bo twierdziła, że nie ma nic do ukrycia.
- Bo nie mam. - Więc jak brzmi odpowiedź?
Chciała pani, żeby Kathryn zniknęła?
- Nie. - Nawet po tym, jak próbowała was rozdzielić?
Po tym, jak panią uderzyła? Zrobiła z pani pośmiewisko
- we własnym mieście? - Jasne, że chciałam jej zniknięcia.
Tylko przez nią nie mogliśmy być razem,
więc tak, chciałam jej zniknięcia. To chciał pan usłyszeć?
Nie, to się nie nada.
Co robisz?
Mamy gościa. Będzie tu za chwilę.
Mam lekcję jazdy z Danielem.
Odwołamy.
Uśmiechnij się. Nie chcemy go rozczarować.
- Kogo? - Króla.
Króla? Po co przyjeżdża?
Bo w końcu zrobiłaś coś, jak trzeba.
Ta dziewczynka, którą uratowałaś, jest córką króla.
- To ona? - Tak.
Regino, skarbie, to jest ojciec Śnieżki.
To ja powinienem kłaniać się tobie.
Uratowałaś życie mojej córce. Ciężko spłacić taki dług.
To zaszczyt móc cię poznać.
Regino, kochanie, król jest zaszczycony spotkaniem. Powiedz coś.
To ja jestem zaszczycona.
Masz wielkie szczęście, że masz mamę, która o ciebie dba.
Moja ukochana Śnieżka niestety tego nie ma.
- Straciliśmy ją rok temu. - Bardzo mi przykro.
Od tamtego czasu przemierzam kraj w poszukiwaniu żony.
Nie znalazłem kobiety,
która zainteresowałaby się moją córką, aż do dziś.
Zostaniesz moją żoną, Regino?
Tak.
Danielu?!
Co się stało?
- Ożeń się ze mną. - Regino, co ty wyprawiasz?
Co się stało? Powiedziałaś matce?
Nigdy jej nie powiem. Nie zrozumie tego.
Ta uratowana dziewczynka jest córką króla.
Właśnie mi się oświadczył.
- Co? - Mama się zgodziła!
Jedynym wyjściem jest ucieczka.
Żebyśmy opuścili to miejsce, pobrali się i nigdy nie wrócili.
Rozumiesz, co by to znaczyło?
Życie ze stajennym to nie to samo, co życie jako królowa.
Bycie królową nic nie znaczy.
Danielu...
Zależy mi tylko na tobie.
Więc jeśli mam cię poślubić, musimy to zrobić właściwie.
Proszę.
Śnieżko! Słonko, co tu robisz?
Mówiłaś, żeby wrócić na konia, więc...
Co z nim robisz?
Śnieżko, mogę to wyjaśnić.
Nie. Śnieżko!
Zaczekaj!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Czemu całowałaś tego pana w stajni?
Masz poślubić mego ojca. Masz zostać moją mamą.
Śnieżko, proszę, posłuchaj mnie.
Twój tato, Król Leopold... jest miłym i prawym człowiekiem.
Ale ja go nie kocham.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Miłość tak nie działa.
Miłość... Prawdziwa miłość jest magią.
I to nie taką zwykłą... a najpotężniejszą z magii.
Ona rodzi szczęście.
Kochasz tego mężczyznę ze stajni?
Całym sercem.
Więc musisz go poślubić.
W tej chwili powiem o tym ojcu.
- Nie możesz. - Czemu nie?
- Na pewno to zrozumie. - Możliwe, ale inni nie zrozumieją.
Na przykład moja matka... stanie nam na drodze.
Dlatego uciekaliście.
To jedyny sposób na przetrwanie naszej miłości.
Śnieżko, wiesz, co to sekret?
Jeśli naprawdę, szczerze chcesz mi pomóc...
Chcę.
Musisz zachować w sekrecie to, co widziałaś i co ci powiedziałam.
- Możesz to zrobić? - Myślę, że tak.
Musisz być pewna.
Nigdy o tym nie mów.
Zwłaszcza mojej matce.
Zrobisz to dla mnie?
Tak. Obiecuję.
- Co robisz? - Chwytam się brzytwy.
Wciąż chcesz udowodnić, że twoją przyjaciółkę wrobiono?
Wszystkie ścieżki prowadzą donikąd.
Wydawało mi się, że mam super-instynkt. Ale sama nie wiem.
To brzmi jak pisarska blokada twórcza, tylko bez części o pisaniu.
Możliwe.
Kiedy trafiam na taką blokadę,
zwykle czytam to, co już napisałem, zamiast orać dalej na ślepo.
Czasem trafiam tam na maleńki samorodek inspiracji.
Masz na myśli nowy start?
Kiedy zaczynam pisać, mam jakiś pomysł,
potem pojawia się kolejny i wszystko się zmienia.
Zmieniają się perspektywy.
Właśnie. O co chodziło na początku śledztwa?
O zaginioną osobę.
Potem doszło morderstwo i tuszowanie faktów.
Gdybyś wiedziała to na początku, może inaczej podeszłabyś do sprawy.
- Dokąd idziesz? - Na miejsce zbrodni.
- Ja prowadzę. - Dam sobie radę.
Nie dasz. Od wielu dni nie śpisz.
I bądźmy szczerzy, to był mój pomysł.
Ruby znalazła pudełko tutaj, przy brzegu.
- Co się stało? - Nic.
Nie wygląda jak nic. Daj mi spojrzeć.
Goleń mnie zabolała. Muszę to rozchodzić.
Przykro mi. Wiem, jak jest ci ciężko.
Mało powiedziane.
Nie znam cię zbyt dobrze, ale wydaje się, że poza Henrym
Mary Margaret jest dla ciebie najbliższą rodziną.
Przyznaj to.
August, spójrz.
Co to jest?
Odłamek. Od szpadla.
Musiał odpaść, kiedy trafił na skałę.
Jeśli znajdziemy szpadel, od którego odpadł,
udowodnimy, że to nie Mary Margareth zakopała serce i jest niewinna.
Domyślam się, że wiesz dokładnie, czyj to jest szpadel.
Orzeł w gnieździe, przesyłka zabezpieczona.
Henry. Zapomniałam książki kodowej.
Bierze prysznic, a klucz jest pod wycieraczką.
Niczego nie dotykaj.
Mamy ją.
Ostrożnie, słonko.
Kwiaty są kruche. Bądź delikatna.
Powinny urosnąć i nie wolno ich skubać przed czasem.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie bój się mnie. Chcę tylko pomóc.
Może mogłabyś rzucać kwiatki na ślubie.
Widzę, jak się zbliżyłyście z Reginą.
Będzie dla ciebie dobrą matką.
- Jest dla mnie miła. - W rzeczy samej.
Moje serce się raduje, że już dzielicie się wszystkim.
Może i ze mną mogłabyś czymś się podzielić.
Czemu odsunęła się ode mnie?
Co pani ma na myśli?
Matka zna swoją córkę. Regina się oddaliła.
Bardzo ją kocham, ale nie pozwala mi sobie pomóc,
a wiem, że jest nieszczęśliwa.
Mówiła coś?
Zrobiłabym wszystko, żeby ją uszczęśliwić.
- Zrobiłaby pani wszystko? - Oczywiście, słonko.
Rozmawiałam z królem o twojej mamie.
Powiedział mi, jak bardzo cię kochała.
Utrata jej musiała bardzo boleć.
Tak było.
Słuchając go, zdałam sobie sprawę, że mnie i Reginę może spotkać to samo.
Nie chcę, żebyśmy straciły siebie nawzajem.
Gdybym mogła pokazać jej, co czuję,
że bez względu na wszystko pragnę jej szczęścia.
Więc proszę nie pozwolić jej wyjść za mąż.
Słucham?
Ona nie kocha mojego ojca.
Kocha kogoś innego.
Kazała mi obiecać, że nic nie powiem.
Ale może panią stracić.
Nie może stracić matki.
Nikt nie powinien.
Już dobrze, słodka Śnieżko.
Nie straci mnie.
Możesz mi powiedzieć.
Musisz mi powiedzieć.
W czym mogę pomóc, szeryf Swan?
Proszę, żebyś otworzyła garaż.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Bo mam nakaz przeszukania, który mówi, że musisz.
Na jakiej podstawie?
Znalazłam to w miejscu pogrzebania serca.
Pomyślałam, że ktokolwiek je zakopał, mógł zostawić jakieś ślady.
Potem dostałam anonimowy telefon od kogoś,
kto widział, jak kopałaś koło mostu tego dnia, kiedy znaleziono serce.
"Anonimowy telefon"?
Co mam poradzić, że się nie przedstawiają.
Pewnie nie chcą ryzykować wkurzenia ciebie.
Otwórz garaż albo sama znajdę sposób.
Gdzie to jest?
Gdzie jest co?
- Wiedziałaś, że przyjdę. - Skąd o tym wiedziałaś?
Mary Margaret to dobry człowiek. Nie zasłużyła na to.
Panna Blanchard to kłamczucha i morderczyni.
Nie zmienią tego żadne oskarżenia skierowane w moją stronę.
Zapłaci za to, co zrobiła.
Ta kobieta była ostatnią osobą, jaką skrzywdziła.
- Cześć. - Jak mogłeś to zrobić?
Jak mogłeś zrobić to mnie i Mary Margaret?
Zwolnij. Co zrobiłem?
Szpadla nie było, kiedy tam przyszłam.
Regina wiedziała, że po niego przyjdę.
Myślisz, że ja jej powiedziałem?
Tylko ty o tym wiedziałeś.
Miałem nadzieję, że masz odrobinę wiary,
by wiedzieć, że nigdy bym cię nie zdradził.
Niby dlaczego? Skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz w tej kwestii?
- I we wszystkim innym? - Nie jestem kłamcą.
Dokładnie to powiedziałby kłamca.
- Miałaś zły dzień? - Co tutaj robisz?
Chciałam cię zobaczyć, póki mogę.
Co to ma znaczyć?
Jutro zaczyna się proces i nie potrwa długo.
Na dobre wygnają cię ze Storybrooke,
a ja więcej nie będę musiała cię oglądać.
- Chcę się tym nacieszyć. - Nacieszyć czym?
- Sprawiedliwością. - Sprawiedliwością?
Patrząc, jak ktoś niewinny cierpi?
Zawsze tak siebie postrzegałaś, prawda?
Jako niewiniątko.
Jestem niewinna!
Nie wiem, o co w tym chodzi!
Nie wiem, co ci zrobiłam, ale cokolwiek to było, Regino...
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
- Przeprosiny nie przyjęte. - Proszę. Nie rób mi tego.
Nie zasługuję na to. Nie zabiłam Kathryn.
Wiem. Ale zasługujesz na to.
- Gotowa? - Chodźmy.
Mogłaś chociaż zostawić liścik.
- Matko, ja... - Przestań.
Wykradasz się z domu w środku nocy i myślisz, że nie zauważyłam?
Ciężko się z tobą rozmawia.
Skończ z magią i wysłuchaj mnie.
Chcę być z Danielem.
Nie wiesz, czego chcesz, ale ja wiem.
Nie po to tyle w życiu poświęciłam, wynosząc cię na piedestał,
żebyś skończyła jako żona stajennego.
Ale to moje życie.
Głupia dziewucho.
Ono jest moje.
Po tym, co musiałam zrobić...
Umowach, które zawarłam, żeby wyciągnąć nas z ubóstwa,
żebyśmy mogli tak żyć, chcesz to tak po prostu porzucić?
Bądź silna, Regino.
Twoja magia nas nie rozdzieli.
Kocham go.
- A ja kocham ją. - Ja też ją kocham.
Gdybyś mnie kochała, nie starałabyś się nas rozdzielić.
A gdybyś ty kochała mnie, nie chciałabyś uciekać.
Przykro mi, ale to moje szczęście. Odchodzę.
Nie ma mowy.
Więc jaki masz plan?
Zamkniesz nas tu na zawsze? Bo to będziesz musiała zrobić.
Więc taka jest... twoja decyzja?
- To cię uszczęśliwi? - Już jestem szczęśliwa.
Czemu zatem miałabym cię powstrzymywać.
Dziękuję, matko.
Danielu.
Jeśli chcecie razem żyć, mieć rodzinę...
Mogę ci udzielić jednej, ważnej lekcji.
Co to znaczy być rodzicem.
Zawsze musisz robić to, co jest najlepsze dla dziecka.
Dziękuję.
Rozumiem.
Bo to właśnie teraz pani robi.
Właśnie tak.
Matko!
Nie!
Matko, dlaczego to zrobiłaś?!
Bo to jest twoje szczęśliwe zakończenie.
Co?!
Zaufaj mi, Regino.
Ja wiem lepiej.
Miłość jest słabością.
Na początku zawsze wydaje się prawdziwa.
Ale to iluzja.
Później słabnie i zostajesz z niczym.
Ale władza...
Prawdziwa władza trwa.
I nie musisz polegać na nikim, żeby dostać to, czego chcesz.
Ocaliłam cię, kochana.
Niszczysz wszystko. Kochałam go!
Dość! Znosiłam to wystarczająco długo.
Ogarnij się, otrzyj łzy, bo teraz...
zostaniesz królową.
Jesteś najpiękniejsza ze wszystkich!
Dziękuję, słonko.
Mam nadzieję, że w dniu mojego ślubu też będę taka piękna.
Na pewno tak będzie.
Będziecie z Danielem tacy szczęśliwi.
Co?
Wiedziałam, że mama pozwoli ci wyjść za niego,
kiedy się dowie, jak cię to uszczęśliwi i jak bardzo go kochasz.
Masz taką wspaniałą mamę.
Zrobiłaby wszystko dla twojego szczęścia.
Śnieżko...
Powiedziałaś mojej mamie o mnie i Danielu?
Tak.
Ale wyraźnie mówiłam, żebyś tego nie robiła.
Przepraszam.
Nie chciałam, żebyś straciła mamę, jak ja straciłam swoją.
Jesteś zła?
Nie. Nie jestem.
Chciałaś mi pomóc.
Jednakże nie wychodzę za Daniela.
Ta suknia jest dla twojego ojca.
Ale myślałam, że... byłaś zakochana.
Też tak myślałam. Ale myliłam się.
Daniel uciekł. To, co nas łączyło, nie było prawdziwe.
To było oczarowanie.
Widzisz, tak to jest z miłością.
Może cię zaprowadzić do najbardziej nieoczekiwanych miejsc.
Twojego ojca i mnie łączy coś bardziej wyjątkowego,
bo nie chodzi tu tylko o nas dwoje.
Chodzi o nas wszystkich.
Będziemy rodziną.
- Naprawdę? - Zgadza się.
Będę twoją macochą i nie mogłabym być szczęśliwsza.
Ja też.
Śnieżko, idź do swej komnaty i pomóż w pakowaniu.
Twój tata chce, byś była gotowa do drogi,
bo jutro z samego rana wyruszamy do waszego zamku.
- Obie go pokochacie. - Z pewnością.
Świetnie zagrane, kochana.
Uczysz się.
Powinnam się przebrać.
Nie chcę zniszczyć sukni przed dniem ślubu.
Jestem z ciebie taka dumna.
Wiedziałaś, że król będzie podróżował przez nasze ziemie, prawda?
Ten wierzchowiec Śnieżki...
nie spłoszył się sam. Prawda?
Nie wiem, o czym mówisz.
Powinnam była pozwolić zginąć jej na tym koniu.
Dorwaliśmy ją, Danielu.
Dorwaliśmy.
Powiedziałeś, że możesz to naprawić.
Dlatego do ciebie przyszłam,
żebyś się upewnił, że Regina nie wygra.
Jeszcze nie wygrała.
Ale ma zamiar, a moja przyjaciółka zapłaci za to, że ci zaufałam.
Wiem, że to budzi emocje, ale to jeszcze nie koniec.
Miej wiarę. Jest jeszcze czas.
- Czas na co? - Żebym użył odrobiny magii.
Przepraszam.
Za co?
Zwątpiłam w ciebie. Popełniłam błąd.
Co to jest?
Dowód na to, że ufałam niewłaściwym ludziom.
Powinnam była cię słuchać.
- Ta pluskwa była od Sidneya. - Tego dziennikarza?
Powinnam to zauważyć.
Nie wyrzucaj sobie tego, Emmo.
Czasami trudno dostrzec to, co mamy przed nosem,
ale wiedziałem, że ci się uda.
Staram się.
Ruby! Co się dzieje?
Ona... jest w zaułku.
Kto? Co się stało?
Nic ci nie jest?
.:: GrupaHatak.pl ::. :: Project Haven ::
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤